.:{*~ T H E _ E L E P H A N T _ P O W E R ~*}:.

     ดองไว้นานมากๆๆๆๆๆๆๆ ในที่สุดก็กลับมาอัปสเปซอีกจนได้

     ไม่รู้ว่าจะต้องพูดประโยคนี้ไปอีกกี่ครั้ง เพราะอัปครั้งนึงก็ดองไว้อีกชาตินึง

     ปลาร้าชัดๆ กร๊ากๆ

     ไม่รู้จะเขียนอะไรดีแต่อยากจะบอกว่าดีใจมากๆๆๆ ถึงมากที่สุด

     ที่สิ่งที่เราได้พยายามมา 2 ปีมันก็กลายเป็นจริง

     แต่ก็ยังมีเรื่องที่กลุ้มใจอยู่หลายเรื่องเหมือนกัน

     หลักๆ เลยคือสอบมิดเทอม

     อีกประมาณสองสัปดาห์ก็เริ่มและ

     ตอนนี้ก็เริ่มอ่านหนังสือแล้ว แต่คิดว่ามันยังไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่าไหร่ + +"

     เดี๋ยวนี้ก็เลยกลายเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ

     แทนที่จะอ่านครั้งเดียวจำได้ เลยต้องเสียเวลางมหอยเชลล์ (ทำไปได้)

     จะได้อยู่ถึงปี 2 ไม๊เนี่ย ยิ่งคิดยิ่งปวดเฮด = ="

  อีกเรื่องก็คือ ช่วงนี้รู้สึกว่าสับสนกับตัวเองมากๆ

เหมือนตัวเองเป็นโรคจิตชนิดหนึ่ง

กลัวในสิ่งที่ไม่ควรกลัว

ความเป็นตัวของตัวเองหายไปค่อน

ใครพูดอะไรตูก็เออ ออ ห่อ หมก

ความคิดชั่ววูบเข้ามาครอบงำ

ถ้าไม่ฉุกคิดได้เอง มันก็จะเพ้อคิดไปโน่น

บางทีก็ดื้อเงียบ

ก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นบ้าอะไร

ใครพอจะช่วยแนะแนวทางแก้ปัญหานี้ได้ช่วยบอกที

จะขอบพระคุณอย่างสูงๆๆ

(เออ อีกอย่างนึง เริ่มจะแอ๊บแบ้วด้วยละ จริงๆแล้วไม่ชอบหรอก อิอิ)

  

คิดถึงเพื่อนๆ จัง

เพื่อนบางคนก็ได้เป็นใหญ่เป็นโต เป็นนักกิจกรรม

ก็ดีใจกับมันจริงๆ แต่ก็อย่างว่างานมันยุ่งๆ

อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยละ

แล้วก็บางทีชวนดูหนังอ่ะ ก็ไม่ค่อยจะว่างกัน

ไม่เป็นไร โอกาสยังมีอีกเยอะ

อีกอย่างช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว

ถ้าจะให้ดีอยากชวนไปดูทรานฟอร์เมอร์ปิดท้ายก่อนสอบ

ใครจะว่างไปมั่ง...ก็ไม่รู้ อิอิอิ

 

ก็อัปไว้แค่นี้แล้วกันนะ โอกาสหน้าถ้าไม่ขี้เกียจจะมาอัปใหม่

แอบเข้ามดูก็อย่าลืมคอมเม้นด้วยนะจ๊ะ

. . . ใ ค ร เ ม้ น ข อ ใ ห้ . . .

หน้าตาดี กว่า กอลลีล่า

เชปบ๊ะๆ เหมือน อาภาภรณ์

เอวอ่อน เหมือน บียองเซ่

เท่ห์ๆ เหมือน แบรตพิต

ฟิตๆ เหมือน อั้ม อภิชาติ

. . . น ะ จ ะ บ อ ก ใ ห้ . . .

*~ อาจเหมือนว่าฉันเป็นคนเข้มแข็ง ~*
และไม่แสดงให้ใครได้รู้ความจริง
ว่าข้างในเป็นอย่างไร

แต่รู้ไหม มันเหน็บหนาว
มันปวดร้าวเพียงใด ใครจะรู้...

* ไม่รู้จะทนได้นานเท่าไร
อ้างว้างเดียวดายมานานนับปี
ต้องทนเหงาอยู่อย่างนี้
อีกนานสักเท่าไร

โลกนี้มีคนตั้งกี่ล้านคน
แต่ฉันคือคนที่ต้องเหงาใจ
หนึ่งในล้าน มีบ้างไหม
แค่เพียงใครสักคนที่มาเข้าใจ

หนึ่งคน...

ไม่ขอมากไปใช่ไหม
บอกฟ้าข้ามไปหาเธอ ว่าฉันรออยู่
อยากพบเจอ เธออยู่ไหน

ก็วันนี้ มันเหน็บหนาว
มันปวดร้าวเพียงใด ใครจะรู้ *

หนึ่งคนที่ฉันรอมีจริงใช่ไหม...